बाढीले खोस्यो आमा, कुशले भयो अन्तिम संस्कार

रसुवा । यो दृश्य हेर्ने जो–कोहीको मन थामिन सकेन। आँखाअगाडि देखिएको त्यो कारुणिक क्षणले धेरैलाई भावविह्वल बनायो, धेरैका आँखा रसाए र मनमा एउटै प्रश्न उब्जियो—यति सानो उमेरका बालबालिकाले आखिर यति ठूलो पीडा कसरी सहन सक्छन् ?

कोभिड–१९ को महामारीमा बुवा गुमाएका दुई नाबालक दाजुभाइका लागि आमा नै संसार थिइन्। बुवाको अभावमा आमाको माया र संरक्षणमै हुर्किरहेका ती बालकहरूको जीवनमा फेरि अर्को बज्रपात परेको छ। रसुवामा आएको विनाशकारी बाढीले उनीहरूकी आमालाई पनि सदाका लागि खोसेपछि ती बालकहरू एकाएक अभिभावकविहीन बनेका छन्।

तर, आमाको शवसमेत भेटिएन।

आमाको अन्तिम दर्शन गर्न नपाएका ती नाबालक दाजुभाइले कुशको शव बनाएर स्वर्गीय आमा प्रमिला बुढाथोकी बस्नेतको अन्तिम संस्कार गरेका छन्। आमाको वास्तविक शरीरको सट्टा कुशको शवअगाडि अन्तिम श्रद्धाञ्जली अर्पण गर्दै दाहसंस्कार गर्नुपरेको त्यो क्षण साँच्चिकै हृदयविदारक थियो।

आमाको काखमा बसेर माया पाउने उमेरमा आफ्नै आमाको कुशको शव बनाएर अन्तिम संस्कार गर्नुपर्ने नियतिले ती अबोध बालकहरूको जीवनमा कस्तो घाउ बनाएको होला—यसको कल्पना मात्रले पनि मन भारी हुन्छ।

बुवालाई कोभिडले खोस्यो, आमालाई बाढीले।
अब ती दुई नाबालकका लागि सहारा बन्ने कोही छैन। उनीहरूको टाउकोमाथिको अभिभावकत्वको छानो नै प्रकृतिको प्रलयले उडाइदिएको छ।

त्यो अन्तिम संस्कारको दृश्यले उपस्थित सबैलाई निशब्द बनायो। आमाको तस्वीरअगाडि भावुक बनेका बालकहरूका आँखामा देखिएको पीडा शब्दले व्यक्त गर्न सकिँदैन। उनीहरूले आमालाई अन्तिमपटक छुन पाएनन्, आमाको अनुहार हेरेर बिदाइ गर्न पाएनन्। तर, परम्परा र संस्कारअनुसार कुशको शव बनाएर आमाप्रतिको अन्तिम श्रद्धा अर्पण गरे।

यो केवल एउटा परिवारको दुःख होइन, प्राकृतिक विपत्तिले निम्त्याएको मानवीय त्रासदीको एउटा अत्यन्त पीडादायी चित्र हो।

स्वर्गीय प्रमिला बुढाथोकी बस्नेतप्रति हार्दिक भावपूर्ण श्रद्धाञ्जली अर्पण गर्दै उनका दुई नाबालक छोरासहित सम्पूर्ण परिवारजनप्रति गहिरो समवेदना व्यक्त गरिएको छ।

साथै, रसुवाको विनाशकारी बाढीमा परी ज्यान गुमाउने सम्पूर्णप्रति श्रद्धासुमन अर्पण गरिएको छ। अझै आफ्ना परिवारजन फर्केर आउने आशामा बाटो हेरिरहेका परिवारहरूको पीडा पनि उत्तिकै गहिरो छ।

कसैको घरमा फेरि यस्तो शोक नआओस्। कुनै बालकले आफ्नै आमाको कुशको शव बनाएर अन्तिम संस्कार गर्नुपर्ने अवस्था कहिल्यै नआओस्।

बाढीमा बेपत्ता भएकाहरू जीवितै उद्धार होऊन्। प्रतीक्षामा रहेका परिवारको आँखामा फेरि खुसीका आँसु फर्किऊन्। र, यस विपत्तिबाट पीडित हरेक परिवारले राज्य, समाज र मानवताको साथ पाओस्।

प्रकृतिको प्रलयले जीवन खोस्न सक्छ, तर मानवीय संवेदनाले पीडितको हात समाउन सक्छ। यही आशा जीवित रहोस्।