आसिका तामाङको ‘खाली खुट्टा’ बाट सुरु भएको संघर्षको यात्रा : २१ वर्षअघिको पीडादायी स्मृतिले फेरि छोयो मन

काठमाडौं। “खाली खुट्टा किन हिँडिस?” भन्ने प्रश्न आज धेरैले सोध्छन्। तर २१ वर्षअघि यही प्रश्न सोध्ने कोही थिएन। एउटी युवतीको संघर्षपूर्ण यात्राको स्मृतिले अहिले सामाजिक सञ्जालमा धेरैलाई भावुक बनाएको छ।

उनले आफ्नो जीवनको दुई दशकअघिको अनुभव सम्झँदै लेखेकी छन्– एसएलसी (तत्कालीन प्रवेशिका) परीक्षा उत्तीर्ण गरेपछि उच्च शिक्षाको खोजीमा पहिलो पटक काठमाडौं आउँदा उनीसँग न त पर्याप्त पैसा थियो, न कुनै चिनजानकी मान्छे। गाउँबाट ट्रक चढेर राजधानी पुगेकी उनी खाली खुट्टामै नयाँ भविष्यको खोजीमा निस्किएकी थिइन्।

त्यतिबेला उनको अवस्था देखेर “किन खाली खुट्टा हिँडेकी?” भनेर सोध्ने कोही थिएन। न सहयोग गर्ने हात थियो, न पीडा बुझ्ने मान्छे। अभाव, संघर्ष र अनिश्चितताबीच उनले आफ्नो सपना जोगाइराखिन्।

उनी अहिले पनि आफ्नो विगतलाई नबिर्सिएको बताउँछिन्। “म हिजो पनि खाली थिएँ, आज पनि खाली छु र भोलि पनि खाली नै रहनेछु,” भन्ने उनको अभिव्यक्तिले आर्थिक अभावभन्दा पनि विनम्रता, सादगी र जीवनप्रतिको दृष्टिकोण झल्काउँछ।

उनको भनाइले सफलतासँगै विगतका दुःख र संघर्षलाई सम्झिरहनुपर्ने सन्देश दिएको छ। जीवनमा अवसर, पद वा प्रतिष्ठा प्राप्त भए पनि आफू कहाँबाट आएकी हुँ भन्ने कुरा बिर्सन नहुने उनको अनुभवले संकेत गर्छ।

सामाजिक सञ्जालमा सार्वजनिक भएको यो अभिव्यक्तिप्रति धेरैले सहानुभूति र सम्मान व्यक्त गरेका छन्। कतिपयले यसलाई संघर्षरत युवतीहरूका लागि प्रेरणाको स्रोत भनेका छन् भने धेरैले सफलता हासिल गर्न कठिन यात्रा पार गर्नुपर्ने वास्तविकतालाई यसले उजागर गरेको टिप्पणी गरेका छन्।

संघर्षका ती पदचाप आज इतिहास बनेका छन्। तर खाली खुट्टाले राजधानी टेक्दाको त्यो यात्रा, अभावका बीच पनि सपना नछोड्ने दृढता र जीवनप्रतिको सकारात्मक सोच भने अझै उत्तिकै सजीव रहेको सन्देश यो कथाले दिएको छ।