सपनामा सन्तानले बोलाउँछन्, बगरमा खोज्दै हिँड्छन् कविराज

रसुवा, २३ भदौ । रात पर्नासाथ कविराज घलेका आँखामा निद्रा आउँदैन। निदाए पनि मन शान्त हुँदैन। सपनामा आफ्नै सन्तानले बोलाएजस्तो लाग्छ। अनि उनी मध्यरातमै उठ्छन् र अँध्यारो बगरतिर दौडिन्छन्—सायद कतै उनका छोराछोरी भेटिन्छन् कि भनेर।

तर बगरमा पुग्दा त्यहाँ सन्तान हुँदैनन्। हुन्छ त केवल बाढीले छाडेको भग्नावशेष, माटो र सुनसान।

१० भदौमा रसुवाको पहरेबेँसीमा आएको विनाशकारी बाढीले कविराज घलेको परिवार उजाडिएपछि उनको जीवन अहिले सन्तान खोज्ने संघर्षमा बदलिएको छ। बाढीमा उनका दुई छोरी र १८ महिने छोरा बेपत्ता छन्। उनीहरू अहिलेसम्म भेटिएका छैनन्।

दिनभर कविराज बगर र भग्नावशेष वरिपरि आफ्ना सन्तानको खोजीमा भौंतारिन्छन्। कुनै शव भेटिन्छ कि, कुनै कपडा वा सामानको टुक्राले सन्तानको अवस्थाबारे संकेत गर्छ कि भन्ने आशमा उनी घण्टौँसम्म बगर चहार्छन्।

केही दिनअघि राति उनलाई छोराले बोलाएजस्तो लाग्यो। उनी निद्राबाट झस्किएर उठे र मध्यरातमै बगरतिर पुगे।

“मलाई लाग्यो, छोराछोरीले बोलाउँदैछन् । तर त्यहाँ उनीहरू थिएनन्,” कविराजको भनाइले उनको पीडाको गहिराइ देखाउँछ।

परिवारको भविष्य सुरक्षित बनाउने सपना बोकेर कविराजले जीवनका छ वर्ष साउदी अरबमा पसिना बगाए। वैदेशिक रोजगारीबाट फर्किएपछि आफ्ना सन्तानसँगै सुखी जीवन बिताउने उनको चाहना थियो। तर प्रकृतिको एउटा भयावह प्रहारले उनका ती सपना एकैछिनमा बगाइदियो।

आज उनीसँग न त सन्तानको साथ छ, न घरपरिवारको पुरानो अवस्था। बाँकी छ त केवल सन्तान फर्कने आशा र उनीहरूलाई खोज्दै हिँड्ने बाध्यता।

कविराजको पीडामा सबैभन्दा ठूलो प्रश्न राहत र पुनर्निर्माणभन्दा पनि “मेरो परिवार कहाँ छ?” भन्ने बनेको छ।

“राहत आयो भनेर के गर्नु ? मेरो परिवार भेटिएको छैन,” उनी प्रश्न गर्छन्।

उनको यो प्रश्न पहरेबेँसीमा बाढीपछि हराएका दर्जनौँ परिवारको साझा पीडाजस्तै बनेको छ। स्थानीय विवरणअनुसार पहरेबेँसी क्षेत्रमा मात्रै ५४ जना अझै बेपत्ता छन्। बेपत्ता आफन्तको खोजीमा परिवारहरू दिनहुँ बगर, नदीकिनार र भग्नावशेष धाइरहेका छन्।

बाढीले घर, खेतबारी र सम्पत्ति मात्र बगाएको छैन—धेरै परिवारको सन्तान, श्रीमान्, श्रीमती, आमाबुबा र आफन्तसँगको सम्बन्धसमेत अनिश्चितताको अँध्यारोमा धकेलेको छ।

कविराजका लागि हरेक बिहान नयाँ खोजीको सुरुवात हुन्छ र हरेक साँझ एउटा अधुरो प्रतीक्षामा बित्छ। राति सपनामा सन्तानले बोलाएजस्तो लाग्छ, उनी फेरि बगरतिर दौडिन्छन्।

बाढीले उनको घर उजाड्यो, तर सन्तान फर्कने आशा अझै बगाउन सकेको छैन।